Το Δέντρο των Ξωτικών και τα Έξι Βασίλεια των Χριστουγέννων
Ένα ταξίδι στη μαγεία, στο φως και στην καρδιά της παιδικής ψυχής
Κάπου εκεί, στο κέντρο του κόσμου και λίγο πιο πέρα από τα όρια της φαντασίας, υψώνεται το Δέντρο των Ξωτικών. Αρχαίο, σοφό και παντοδύναμο, στέκει αγέρωχο, φρουρός των πιο πολύτιμων μυστικών: της χαράς, της αγάπης, της ειρήνης και της ελπίδας. Εκεί, την Τρίτη 23 Δεκεμβρίου 2025, οι μαθητές και οι μαθήτριες του 12ου Δημοτικού Σχολείου Πατρών δεν στάθηκαν απλώς μπροστά σε ένα παραμύθι, έγιναν κομμάτι του.
Ήταν η στιγμή της μεγάλης απόφασης. Ο νέος ηγέτης των ξωτικών έπρεπε να εκλεγεί. Και τότε, το σοφότερο ξωτικό ύψωσε τη φωνή του και είπε λόγια που έμοιαζαν να γεννήθηκαν από τα άστρα: «Όποιος κυβερνά με ηθική δύναμη είναι σαν τον Πολικό Αστέρα· ακλόνητος, σταθερός, φως για όσους τον ακολουθούν». Έτσι άρχισε ο αγώνας.
Έξι ξωτικά, το καθένα με τη δική του φλόγα στην καρδιά, ξεκίνησαν ένα ταξίδι γεμάτο θαύματα και δοκιμασίες. Έχτισαν βασίλεια από γλυκά και όνειρα, από ευχές που ψιθυρίζονταν κρυφά και από χρώματα που χόρευαν στο φως. Μα, πίσω από τη λάμψη, παραμόνευαν και σκιές· φιλοδοξίες σκοτεινές, πειρασμοί που δοκίμαζαν την αλήθεια της καρδιάς τους. Ποιος θα άντεχε; Ποιος θα έφερνε πραγματικά το φως στον κόσμο;
Και τότε, η μαγεία άνοιξε τις πύλες της. Με το πρώτο βήμα στον χώρο του «Δέντρου των Ξωτικών», τα παιδιά βρέθηκαν σε έναν κόσμο αλλιώτικο. Φως ζεστό, μουσικές γιορτινές, στολίδια που έμοιαζαν να έχουν ψυχή. Κάθε γωνιά ήταν μια σελίδα παραμυθιού, κάθε διαδρομή μια υπόσχεση χαράς.
Στο εργαστήριο των παιχνιδιών, τα μικρά ξωτικά δούλευαν ακούραστα, γεμίζοντας τον αέρα με γέλια και δημιουργία. Εκεί, τα παιδιά ένιωσαν πως η μαγεία γεννιέται από τη συνεργασία και την αγάπη. Λίγο πιο πέρα, στον λαμπερό του θρόνο, ο Άη Βασίλης περίμενε. Τα πρόσωπα φωτίστηκαν, οι καρδιές χτύπησαν πιο γρήγορα. Οι ευχές ειπώθηκαν χαμηλόφωνα, σαν μυστικά που μόνο η μαγεία μπορεί να κρατήσει.
Το γέλιο πλημμύρισε τον χώρο με την παράσταση του Καραγκιόζη, που έφερε μαζί του την παράδοση, τη ζεστασιά και την ανεμελιά. Χρώματα ζωγραφίστηκαν στα παιδικά πρόσωπα, μάτια άστραψαν, και η φαντασία πήρε μορφή. Στη θεατρική παράσταση που ακολούθησε, τραγούδια και λόγια έπλεξαν μια ιστορία όπου το πνεύμα των Χριστουγέννων αγκάλιαζε την παιδική ψυχή.
Με ιδιαίτερη προσμονή, τα παιδιά έγραψαν το γράμμα τους στον Άη Βασίλη. Το δίπλωσαν προσεκτικά και το άφησαν στις μαγικές θυρίδες, σαν να παρέδιδαν ένα κομμάτι της καρδιάς τους. Και ύστερα, μπροστά στη φάτνη, ο χρόνος φάνηκε να σταματά. Μια σιωπή γεμάτη νόημα απλώθηκε· μια υπενθύμιση ότι τα Χριστούγεννα είναι πρώτα απ’ όλα αγάπη και ταπεινότητα.
Η γιορτή συνεχίστηκε με μυρωδιές και γεύσεις αγαπημένες: λουκουμάδες, κρέπες, καμινάδες, μαλλί της γριάς. Γέλια, συζητήσεις, χαρούμενες φωνές. Στα αναμνηστικά, μικρά αντικείμενα έγιναν μεγάλα φυλαχτά μνήμης. Και στο τέλος, όλοι μαζί, σε έναν μεγάλο κύκλο, τα παιδιά χόρεψαν στους ρυθμούς των ξωτικών. Ήταν μια στιγμή καθαρής χαράς, όπου κανείς δεν ξεχώριζε — όλοι ήταν ένα.
Όταν το ταξίδι έφτασε στο τέλος του, κάτι είχε αλλάξει. Τα παιδιά έφυγαν με μάτια που έλαμπαν και καρδιές γεμάτες εικόνες. Κι ακόμη και οι μεγάλοι, για λίγο, ξαναβρήκαν το παιδί μέσα τους.
Το «Δέντρο των Ξωτικών» δεν ήταν απλώς μια επίσκεψη· ήταν μια ανάμνηση φωτεινή, μια υπενθύμιση πως, όσο υπάρχει φαντασία, τα Χριστούγεννα θα ζουν για πάντα!